Straatfotografie wordt vaak omschreven als spontaan, zelfs toevallig. Jij spreekt er bijna over als een discipline. Waarom?
Omdat spontaniteit misleidend is. Wat mensen zien als een “gelukkig moment” is meestal het resultaat van uren wachten, lopen, observeren en falen. Straatfotografie vraagt om geduld, terughoudendheid en een voortdurend aanscherpen van je bewustzijn. Je jaagt geen momenten na. Je bereidt jezelf voor zodat je klaar bent wanneer ze zich aandienen.
Wat trekt je zo sterk aan in het vastleggen van het moment?
Een moment is het enige wat echt bestaat. Het herhaalt zich niet. Het legt zichzelf niet uit. De straat biedt fragmenten van het leven die nooit meer op precies dezelfde manier zullen samenvallen. Een blik, een pauze, een botsing van licht en beweging. Wanneer ik fotografeer, documenteer ik geen gebeurtenissen. Ik erken dat deze seconde überhaupt heeft bestaan.
Je begon al op jonge leeftijd. Hoe heeft dat jouw manier van kijken gevormd?
Ik begon met fotograferen toen ik negen jaar oud was, volledig analoog. Film leert je geduld. Je leert vertrouwen op intuïtie omdat je het resultaat niet direct kunt zien. Elk beeld telt. Die discipline heeft me nooit verlaten. Zelfs nu, met digitale middelen, fotografeer ik nog altijd vanuit de mentaliteit van film. Ik schiet niet eindeloos. Ik wacht.
Op een bepaald moment veranderde technologie alles voor je.
Ja. Nadat ik mijn bedrijf had verkocht, gunde ik mezelf een belachelijk dure eerste digitale camera. Het voelde destijds bijna onverantwoord. Maar die aankoop veranderde mijn wereld volledig. Plotseling versnelde de wisselwerking tussen kijken, denken en fotograferen. Ik begon vrijer te experimenteren. Digitaal maakte fotografie voor mij niet makkelijker, het maakte denken onvermijdelijk. Ik moest mijn relatie tot het beeld opnieuw definiëren.
Veranderde je stijl ook?
Absoluut. Een persoonlijke signatuur ontwikkelen is meedogenloos werk. Je pelt invloeden af, gewoontes, trucs die ooit werkten. En precies wanneer je denkt dichtbij te komen, besef je dat je nooit klaar bent. Elke klik verfijnt je stijl, maar stelt haar ook ter discussie. Die spanning houdt het werk levend. Op het moment dat je denkt dat je er bent, ben je gestopt met kijken.
Je recente werk voelt stiller aan, bijna meditatief, terwijl het juist in drukke stedelijke omgevingen is gemaakt.
Dat is bewust. Ik probeer stilte te vangen binnen het dagelijkse geweld. Niet alleen fysiek geweld, maar ook de voortdurende aanval van geluid, snelheid, informatie en verwachtingen. Straten zijn luidruchtig, visueel én mentaal. Toch bestaan er binnen die chaos pockets van stilte. Iemand verzonken in gedachten. Een lichaam dat beweegt terwijl de geest even pauzeert. Dáár richt ik mijn camera op.
Is straatfotografie voor jou een vorm van ontsnapping?
Geen ontsnapping, maar aarding. Opgaan in observatie trekt me weg uit het meedogenloze tempo van maatschappelijke veranderingen. De wereld schreeuwt voortdurend: conflicten, machtsstrijd, zinloze oorlogen, eindeloze ambitie. Op straat telt dat allemaal op een andere manier niet. Mensen zijn simpelweg mens. Lopend, wachtend, piekerend, liefhebbend. Het fotograferen van die momenten herinnert me eraan wat werkelijk van betekenis is.
Je spreekt vaak over onzichtbaarheid. Wat bedoel je daarmee?
Om eerlijk te fotograferen, moet je verdwijnen. Hoe minder je jezelf oplegt, hoe meer de werkelijkheid zich laat zien. Ik meng me in de straat, word gewoon een ander element in het geheel. Wanneer mensen je niet meer opmerken, worden gebaren echt. Dan vallen vorm en emotie samen.
Wat hoop je dat kijkers meenemen uit je werk?
Ik wil geen antwoorden geven. Ik wil aandacht oproepen. Ik wil dat mensen vertragen, dat ze herkennen dat betekenis zich vaak verstopt in het alledaagse. Straatfotografie gaat niet over spektakel. Het gaat over aanwezigheid. Over lang genoeg stilstaan om je verbonden te voelen met je omgeving, en misschien ook weer met jezelf.
Tot slot, wat houdt je gaande?
De wetenschap dat het volgende moment nog niet heeft plaatsgevonden. En wanneer het gebeurt, zal het zich nooit meer herhalen.